عاشق شدم اما تورفتي قلبم زيرپاهايت خردشداما حس نكردي چقدرزيباست رسم زندگي حال توهم به غم من محتاج شدي

ميدوني وقتي ستاره ها بهم چشمك مي زنن چي كار ميكنم؟سرم روميندازم پايين وفقط به تونگاه ميكنم حتي بعضي ازآدم ها هم وقتي به من نگاه ميكنن درجابه تونگاه ميكنن خورشيدمن رودوست داره ولي من عاشق توشدمنامه اي ازطرف ماه به زمين

 وحشت از عشق که نه ، ترس ما فاصله هاست
وحشت از غصه که نه ، ترس ما خاتمه هاست

ترس بیهوده نداریم ، صحبت از خاطره هاست
صحبت از کشتن ناخواسته ی عاطفه هاست
...
کوله باریست پر از هیچ که بر شانه ی ماست
گله از دست کسی نیست
مقصر دل دیوانه ی ماست

ﺩﻗﺖ ﻛﺮﺩﻳﻦ ﻭﻗﺘﻲ ﺑﭽﻪ ﺍﻱ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﺎﺩ
ﻫﻤﻪ ﺟﻤﻊ ﻣﻴﺸﻦ میگن
ﭼﻪ ﺧﻨﺪﻫﺎﺵ ﻣﺎﻣﺎﻧﻴﻪ
ﻟﺒﺎﺷﻮ ﭼﻪ ﻣﺎﻣﺎﻧﻴﻪ ﻭ
ﺍﺯ ﺑﺎﺑﺎه ﺧﺒﺮﻱ ﻧﻴﺴﺖ
ﻛﻲ ﻳﺎﺩ ﺑﺎﺑﺎ ﻣﻴﻔﺘﻦ؟
ﻭﻗﺘﻲ ﭘﻮﺷﻚ ﺑﭽﻪ رو ﺑﺎﺯ میکنن
ﻣﻴﮕﻦ ﺍﻱ ﺑﺎﺑﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﺭﻳﺪه

 عجب رسم عجیبی .... بچه که بودیم ؛ از تکلیف می ترسیدیم ! بزرگ شدیم از بلاتکلیفی

یک نفر می پرسد : چرا شیشه  شکست ؟؟؟یک نفر می گوید : شاید این رفع بلاست!دیگری میگوید: شیشه ی  پنجره را باد شکست.دل  من سخت شکست.هیچ کس ، هیچ نگفت.قصه ام را نشنید.از خودم می پرسم ...ارزش قلب  من از شیشه ی  یک پنجره هم کمتر بود....؟؟؟؟؟؟

 مینویسم نامه و روزی از اینجا میروم
با خیال او، ولی تنهای تنها میروم

در جوابم شاید او حتی نگوید کیستی
شاید او حتی بگوید لایق من نیستی
...
مینویسم من که عمری با خیالت زیستم
گاهی از من یاد کن، حالا که دیگر نیستم